สู่การปรากฏตัวของคุณตาอภิมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ที่จะมาบดขยี้ลูกเขยจองหองให้แหลกคามือ!
ความเย็นเยียบของกระเบื้องปูพื้นในห้องครัว ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดบนใบหน้าและหน้าท้องของ ‘ณิชา’ ทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก ร่างกายของเธอขดเกร็งอยู่บนพื้นหลังจากถูกพายุอารมณ์และกำลังกายของ ‘กวิน’ สามีที่เธอเคยคิดว่ารักเธอที่สุด กระหน่ำทำร้ายอย่างป่าเถื่อน
กวินคือผู้ชายที่ณิชายอมทิ้งทุกอย่างในชีวิตเพื่อมาแต่งงานด้วย ห้าปีที่แล้ว เขาเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่แสนดี เอาใจใส่ และทำให้เธอเชื่อว่าความรักที่แท้จริงไม่ต้องพึ่งพาเงินทอง ณิชายอมปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ยอมตัดขาดจาก ‘เจ้าสัวฤทธิกร’ บิดาผู้เป็นอภิมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ เพื่อมาใช้ชีวิตคู่ในทาวน์โฮมหลังเล็กๆ กับกวิน เพราะพ่อของเธอเตือนแล้วว่าผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและสันดานดิบที่ซ่อนอยู่ แต่ณิชาในวัยเยาว์กลับดื้อรั้นและเลือกความรัก
ทว่า… เมื่อเวลาผ่านไป ธาตุแท้ของกวินก็เริ่มเผยออกมา เขาบังคับให้เธอตัดขาดจากครอบครัวอย่างสิ้นเชิง โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของเธอคือใคร เขาคิดเพียงว่าพ่อของณิชาเป็นแค่ตาแก่ข้าราชการบำนาญในต่างจังหวัดที่ไม่มีน้ำยาอะไร กวินเริ่มติดการพนัน ธุรกิจส่วนตัวที่เขาเอาเงินเก็บของเธอไปลงทุนก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า และเมื่อความเครียดรุมเร้า สิ่งที่เขากระทำคือการลงไม้ลงมือกับภรรยาที่ไม่มีทางสู้
“แกมันก็แค่อีผู้หญิงไร้ประโยชน์! ฉันบอกให้ไปยืมเงินพ่อตาแก่ๆ ของแกมาให้ฉันหมุนธุรกิจไง แกจะปล่อยให้ฉันล้มละลายหรือไงฮะ!”
เสียงตวาดของกวินยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่เขาจะเดินกระแทกเท้าออกไปที่ระเบียงห้องรับแขกเพื่อสูบบุหรี่ ทิ้งให้ณิชานอนจมกองน้ำตาอยู่บนพื้นครัวเพียงลำพัง
แต่ในความเงียบงันนั้นเอง ร่างเล็กๆ ของ ‘น้องลีโอ’ ลูกชายวัยห้าขวบที่แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังกำแพง ก็ค่อยๆ ย่องเข้ามาหาแม่ เด็กน้อยไม่ได้ร้องไห้โวยวาย ดวงตาของลีโอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด ลีโอเอื้อมมือเล็กๆ ไปหยิบโทรศัพท์มือถือของณิชาที่หล่นอยู่บนพื้น
ณิชาเคยสอนลีโอเสมอว่า หากเกิดเรื่องร้ายแรงและแม่ไม่สามารถปกป้องลูกได้ ให้กดโทรออกหาเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้ในชื่อ ‘ลุงฤทธิ์’
นิ้วเล็กๆ ของเด็กน้อยวัยห้าขวบกดโทรออกอย่างรวดเร็ว รอเพียงไม่กี่วินาที ปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นเมื่อรู้ว่าเป็นเบอร์ของลูกสาว
“ณิชา… ลูก…”
“คุณตาครับ…” ลีโอกระซิบเสียงสั่น น้ำตาหยดเล็กๆ ร่วงเผาะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ “คุณตาช่วยมาหาลีโอหน่อยครับ… แม่ต้องการความช่วยเหลือ… พ่อตีแม่จนเลือดออก ลีโอกลัวครับคุณตา…”
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ แต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยพายุเฮอริเคนแห่งความโกรธแค้น ก่อนที่เสียงเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวที่สุดจะตอบกลับมาสั้นๆ “รอตาอยู่นั่นแหละหลานรัก… ตาจะไปเดี๋ยวนี้”
ยังไม่ทันที่ลีโอจะได้กดวางสาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกวินก็เดินกระทืบเท้ากลับเข้ามาในครัว ชายหนุ่มเห็นลูกชายกำลังถือโทรศัพท์ของภรรยา เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากโทรศัพท์ออกจากมือเล็กๆ นั้นอย่างแรงจนลีโอล้มลงไปกองกับพื้นข้างๆ ณิชา
“นี่แกโทรหาใครฮะไอ้เด็กเวร! แกกล้าฟ้องคนอื่นเรื่องในบ้านงั้นเหรอ!” กวินตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาจ้องมองหน้าจอที่ยังคงขึ้นสถานะการโทรและเปิดลำโพง (Speakerphone) ค้างไว้ “แกโทรหาใคร! ตอบมาเดี๋ยวนี้!”
ท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัว เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และทรงอำนาจดุจมัจจุราช ก็ดังกังวานทะลุลำโพงโทรศัพท์ออกมา…
“กูเอง…”
กวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเบอร์นี้คือเบอร์ของพ่อตาแก่ๆ ที่เขาแสนจะดูถูก “อ๋อ… ตาแก่บ้านนอกนี่เอง ทำไม? หลานโทรไปฟ้องแล้วแกจะทำอะไรฉันได้ฮะ? จะนั่งรถทัวร์เข้ากรุงเทพฯ มาแจ้งความจับฉันหรือไง? ฟังให้ดีนะไอ้แก่ ลูกสาวแกมันเป็นเมียฉัน ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้ แกมันก็แค่ไอ้แก่ไร้น้ำยา อย่าสะเออะมายุ่งเรื่องของผัวเมีย!”
กวินพ่นคำผรุสวาทด้วยความจองหอง โดยหารู้ไม่ว่าทุกคำพูดของเขากำลังเป็นการขุดหลุมฝังศพให้ตัวเอง
ปลายสายไม่ได้ตอบโต้ด้วยการด่าทอ มีเพียงเสียงสูดซิการ์เบาๆ และคำพูดเรียบๆ ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที
“กูให้เวลามึงมองดูความภาคภูมิใจในชีวิตของมึงเป็นครั้งสุดท้าย… แล้วหันไปมองที่หน้าต่างซะ”
กวินขมวดคิ้ว “แกพล่ามบ้าอะไรของแกไอ้แก…”
คำพูดของกวินถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ… พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน!
เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าหมู่บ้านจัดสรร แสงไฟหน้ารถยนต์สว่างจ้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องรับแขกจนสว่างโร่ราวกับตอนกลางวัน กวินเบิกตากว้าง รีบวิ่งออกไปดูที่หน้าต่าง และภาพที่เห็นก็ทำให้ขาทั้งสองข้างของเขาอ่อนยวบจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น!
ขบวนรถ SUV หุ้มเกราะสีดำสนิทกว่าสิบคัน แล่นเข้ามาจอดปิดล้อมทาวน์โฮมของเขาไว้ทุกทิศทาง! รั้วเหล็กหน้าบ้านที่กวินเพิ่งต่อเติมใหม่ ถูกรถ Mercedes-Benz G-Class คันหน้าสุดพุ่งชนจนพังครืนลงมาอย่างไม่ไยดี!
ประตูรถทุกคันถูกเปิดออก ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสามสิบชีวิตก้าวลงมาจากรถ พร้อมกับอาวุธปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว ทุกคนยืนตั้งแถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบและน่าเกรงขาม ก่อนที่ประตูรถ Maybach คันกลางจะถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ด
ชายชราวัยเจ็ดสิบปี ก้าวลงมาจากรถอย่างสง่างาม ท่วงท่าของเขาไม่ได้ดูแก่ชราหรืออ่อนแอเลยแม้แต่น้อย เขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ สวมแหวนหยกน้ำงามที่นิ้วชี้ และถือไม้เท้าหัวสิงห์ทองคำที่ดูทรงอำนาจ รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายผู้นี้ ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดราวกับป่าช้า
‘เจ้าสัวฤทธิกร’ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ และอดีตผู้กุมบังเหียนโลกมืดที่ไม่มีใครกล้าแหยม… ได้มาทวงลูกสาวของเขากลับคืนแล้ว!
ปัง!!
ประตูหน้าบ้านถูกบอดี้การ์ดถีบจนพังพินาศ เจ้าสัวฤทธิกรก้าวเดินเข้ามาในบ้านอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเหยียบย่ำลงบนหัวใจของกวิน ชายหนุ่มที่เคยวางอำนาจบาตรใหญ่เมื่อสิบนาทีก่อน บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เขาถอยกรูดไปจนมุมอยู่ที่หน้าห้องครัว
“ก… แกเป็นใคร! เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง ฉันจะแจ้งตำรวจ!” กวินเสียงสั่นเครือ พยายามทำใจดีสู้เสือ
เจ้าสัวฤทธิกรหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากวิน นัยน์ตาดุดันดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองไอ้ลูกเขยทรราชด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะตวัดไม้เท้าในมือ ฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของกวินอย่างแรง!
กร๊อบ!!
“อ๊ากกก!!” กวินร้องลั่น ทรุดตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ
บอดี้การ์ดสองคนรีบเข้าไปประคองณิชาและลีโอให้ลุกขึ้น เจ้าสัวฤทธิกรมองใบหน้าที่บอบช้ำและริมฝีปากที่แตกของลูกสาวสุดที่รัก หัวใจของคนเป็นพ่อแทบจะแตกสลาย เขาหันกลับมามองกวินที่กำลังคุกเข่ากุมเข่าตัวเองอยู่บนพื้น
“มึงถามว่ากูเป็นใครอย่างนั้นเหรอ?” เจ้าสัวฤทธิกรแค่นเสียงเย็นชา “กูคือคนที่มึงเพิ่งด่าว่าเป็น ‘ไอ้แก่ไร้น้ำยา’ ไปเมื่อห้านาทีก่อนไงล่ะ ไอ้สวะ!”
กวินเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ขากรรไกรของเขาร่วงหล่น ชายชราทรงอำนาจตรงหน้านี้คือพ่อของณิชาอย่างนั้นหรือ! เป็นไปไม่ได้! ณิชาบอกว่าเธอเป็นแค่ลูกสาวข้าราชการบำนาญธรรมดาๆ ไม่ใช่หรือ!
“ค… คุณพ่อตา… ผ… ผมไม่รู้… ผมขอโทษครับ! ผมอารมณ์ชั่ววูบ ผมรักณิชานะครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว!” กวินรีบคลานเข่าเข้าไปกอดรองเท้าหนังของเจ้าสัวฤทธิกร น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแก้ม สันดานความขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวถูกงัดออกมาใช้อย่างน่าสมเพช
“อย่าเอาปากสกปรกของมึงมาเรียกกูว่าพ่อ!”
เจ้าสัวฤทธิกรเตะกวินจนหงายหลัง ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เลขาธิการส่วนตัวก็เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีแดง
“กวิน… เจ้าของบริษัทสตาร์ทอัพที่กำลังจะล้มละลาย ติดหนี้พนันบอลออนไลน์กว่าสามสิบล้านบาท และกำลังถูกธนาคารฟ้องยึดบ้านหลังนี้…” เลขาธิการอ่านประวัติของกวินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และท่านเจ้าสัวฤทธิกร… คือผู้ถือหุ้นใหญ่ของธนาคารที่คุณเป็นหนี้อยู่ และเป็นเจ้าของคาสิโนออนไลน์ที่คุณไปติดหนี้ไว้ทั้งหมด”
คำประกาศนั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้าของกวิน! โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา ผู้ชายที่เขาด่าทอและดูถูก คือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่กุมชะตาชีวิตของเขาทั้งหมด!
“เซ็นเอกสารใบหย่า และใบสละสิทธิ์การเลี้ยงดูลีโอซะ” เจ้าสัวฤทธิกรโยนกระดาษและปากกาใส่หน้ากวิน “แล้วหลังจากนี้… หนี้สามสิบล้านของมึง กูจะคิดดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน บ้านหลังนี้กูจะยึด รถของมึงกูจะยึด บริษัทเน่าๆ ของมึงกูสั่งปิดไปตั้งแต่เมื่อสิบนาทีก่อนแล้ว มึงจะต้องกลายเป็นไอ้ 거지 (ขอทาน) ข้างถนนที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน และถ้ามึงกล้าเสนอหน้ามาให้ลูกสาวกับหลานของกูเห็นอีกแม้แต่ปลายเล็บ… กูจะทำให้มึงหายไปจากโลกนี้โดยไม่มีใครหาศพเจอ!”
ความจริงที่โหดร้ายถาโถมเข้าใส่จนกวินแทบเสียสติ เขารีบตะเกียกตะกายไปจับชายกระโปรงของณิชา “ณิชา! ช่วยพี่ด้วย! พี่รักณิชานะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ บอกพ่อเธอให้ไว้ชีวิตพี่เถอะ พี่ขอร้อง!”
ณิชามองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีน้ำตา ไม่มีความสงสาร มีเพียงความรังเกียจที่เด่นชัด เธอสะบัดเท้าออกอย่างแรงจนกวินหน้าหงาย
“ตอนที่คุณกระทืบฉันต่อหน้าลูก… คุณเคยคิดว่าเราเป็นครอบครัวไหมกวิน?” ณิชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเข้มแข็ง “เซ็นใบหย่าซะ… ก่อนที่ฉันจะขอให้พ่อสั่งตัดมือคุณทิ้งทั้งสองข้าง”
เมื่อเผชิญกับมัจจุราชที่ล้อมรอบตัว กวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจรดปากกาสั่นๆ เซ็นชื่อลงในใบหย่าด้วยน้ำตานองหน้า เขาสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง สูญเสียครอบครัว สูญเสียขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี และต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลที่จะทำให้เขาต้องตกนรกทั้งเป็นไปตลอดชีวิต
เมื่อเอกสารเรียบร้อย บอดี้การ์ดก็ลากตัวกวิน โยนออกไปนอกรั้วบ้านราวกับโยนเศษขยะเน่าเหม็นทิ้ง
เจ้าสัวฤทธิกรหันมาอ้าแขนรับลีโอและณิชาเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุด “กลับบ้านเราเถอะลูก… กลับไปอยู่ในที่ที่ลูกควรอยู่ ไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้ จะกล้ามาทำร้ายดวงใจของพ่อได้อีกแล้ว”
ลีโอกอดคอคุณตาแน่น ณิชาร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันและโล่งใจ เธอเดินจับมือลูกชาย ก้าวขึ้นรถ Maybach ที่จอดรออยู่อย่างสง่างาม ทิ้งอดีตที่เลวร้ายและผู้ชายที่โง่เขลาที่สุดไว้เบื้องหลัง ขบวนรถหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างยิ่งใหญ่ ปล่อยให้กวินนอนร้องไห้คร่ำครวญอยู่ริมถนน ท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตที่เขาเป็นคนลงมือทำลายมันด้วยสันดานและความจองหองของเขาเอง… อย่างสาสมและไม่มีวันหวนคืน.
